Zoveel vakken: beeldontwikkeling

Eerst een kleine flashback:
Na een toch wel schokkende ontknoping van de tweede les heb ik het roer omgegooid en ben van lieflijke pentekeningen van mijn interieur overgestapt op riskante schilderijen die 'uit zichzelf moesten gaan ontstaan'. Gedurende dit blok was de opdracht voor mezelf elke week anders, waarbij ik natuurlijk steeds zoveel mogelijk conclusies moest trekken uit het werk van die week.

Was het vorige werk te veilig? Dan ga ik schilderen zonder plan (nou ja, bijna), en stop ik niet met wegschilderen en weer opnieuw beginnen totdat het schilderij helemaal af is.

Noem het voor- of achteruitgang, in elk geval is het een proces. De kleuren zijn op allevier de foto's natuurlijk om te huilen, maar zo'n fotosensor is nu eenmaal een amateurtje vergeleken met de menselijke oogbollen.

Na dit drukke, volle en uiteindelijk enigszins donkere werk, gaf ik mezelf de opdracht om iets te maken met wat meer rust, iets wat lichter was, en iets wat opener was. Ik vraag, ik draai!

Dit was weer zo licht en groot dat de reactionair in mij nu perse een klein doekje wilde schilderen dat bijna alleen maar uit zwarten, grijzen en donkerblauwen bestond. Dat zo'n werkje een onzichtbaar werkje wordt, bleek al snel, dus heb ik toch wat extra kleuren gebruikt. Wederom kan ik wel janken om de slechte kleuren op de foto, maar beter worden ze gewoon niet.

Naast het feit dat ik ze alledrie gemaakt heb begin ik ondanks de verschillende doelstellingen meer overeenkomsten te zien tussen de werken. Sterker nog: ik begin overeenkomsten tussen alles wat ik maak te zien! Dat geeft de burger moed. Misschien ziet de oplettende lezer het ook, in de loop van dit blog.