Zoveel vakken: kunstgeschiedenis

In Amsterdam werd de afgelopen week in Schijnheilig een reizend festival gehouden dat kunstenaars uit vier steden, Prishtina, Skopje, Sarajevo en Amsterdam, samen laat exposeren met de stad als uitgangspunt: 4tuned cities. Dat thema De Stad is een van mijn eigen uitgangspunten, denk ik, dus moest ik wel naar het festival.

Uit elke stad exposeerden drie kunstenaars een of meer werken, en hoewel de expo kleiner was dan ik had gedacht, zaten er een paar mooie werken tussen. Een fotoserie over een stadskalender in Sarajevo (Ajna Zatric) moest natuurlijk over de oorlog gaan. Als het op een niet al te vermanende manier is gedaan, kan dat heel goed, vind ik. Toch is vanwege mijn gebrek aan kennis dat soort kunst ook vaak erg moeilijk echt te begrijpen voor mij.

Maar dit idee was ook goed genoeg als de oorlog er niet bij betrokken was. Vooral de schildering op de vele gebroken tegels van het voetgangerspad op de kade van de Miljacka, die al jaren niet meer worden vernieuwd en zo iets zijn geworden waar mensen zich voor schamen en niet meer naar willen kijken, vond ik een mooie manier om dat stukje van de stad weer in ere te herstellen (aandacht te geven) zonder de gebroken tegels weg te halen. Alleen het vermanende citaat waar de schildering uit bestond vond ik minder: 'There is something rotten in the state...' Maar het beeld was mooi.

Een absurde film in een andere taal is voor mij altijd een traktatie (want dan gaan de ondertitels vaak zo mooi contextloos iets nog absurders betekenen, er kan namelijk alles staan, ik kan het toch niet controleren), dus dat was mooi meegenomen, die was er namelijk. Een absurde film over absurde Balkanfilms, een recursief thema in 4 minuten geponeerd en geweldig uitgewerkt. Naam van de kunstenaar moet ik nog even opzoeken.

En dan nog de humor, die was er ook. Het vervelende van praten over kunst is dat het altijd een slap aftreksel van het werk is, het werk is er namelijk niet voor niks. Als je het makkelijk met woorden duidelijk kon maken, dan deed de kunstenaar dat wel, denk ik. Maar soms is de beschrijving van het werk al heel goed, dat wordt een soort meta-kunst, zoals Hans Teeuwen, Gummbah en Pieter Bouwman volgens mij ook maakten met Poelmo, de kunst van het kunst beschrijven, daar heb je die recursiviteit weer. Daarom zet ik hieronder zo'n beschrijving. Het werk was ook goed, maar je mag aan de hand van deze beschrijving zelf verzinnen hoe het eruit zag.

Wat ik ook nog dacht over deze expo: ik doe zelf volslagen andere dingen met het thema De Stad. De vele foto's van Oost-Europese steden, mossige daken, verrotte kozijnen, Cyrillische reclameborden en filmpjes van kegelende ouwe mannen die ondertussen willekeurige klachten uiten over alles van het weer tot de betreurenswaardige status van het kegelen als nationale sport, het was allemaal een spekkie naar mijn bekkie, maar op mijn expositie zou alleen maar daarover gaan, en hier was het een bijverschijnsel.

Dat ik ook humoristische tekstjes kan gaan gebruiken zoals Dragana Zarevska is een andere les die ik dit weekend heb geleerd. Humor is om te lachen, mits afkomstig van een van de bovenste planken.