Alex van Warmerdam zei, toen hij zittend op de grond in het Stedelijk Museum Schiedam een muurschildering van een meisje maakte als onderdeel van zijn overzichtstentoonstelling, dat het elke keer weer moeilijk was. Hoe vaak hij ook al had geschilderd.

Als dat waar is, en dat geloof ik best, mijn geringe schilderervaring niettegenstaande, hoe kom je dan tot de beslissing om doeken te gaan bestellen/noest zelf ineenhameren van afmetingen boven de 100x70cm? Alex heeft daar geen problemen mee, getuige bijvoorbeeld 'Man in bos' (180x140) en 'Man met koffers' (100x150).

Hoe weet je van tevoren dat je werk goed genoeg gaat worden om dat monumentale formaat waard te zijn?

Gevierde kunstenaars zullen vast zeggen dat je dat niet weet en dat je vertrouwen moet hebben. Maar ze zullen toch op z'n minst al een goed idee of een duidelijk plan hebben voor ze met zoiets beginnen? Worden grote schilderijen net zo spontaan gemaakt als kleine schetsen of is er een recht evenredig een verband tussen het formaat van een schilderij en de hoeveelheid planning en (wat mij betreft) rigiditeit die het krijgt?

Groot formaat = pretentie. Maar soms heb je het grote formaat nodig, soms heb je pretentie nodig. Je vindt iets toch de moeite waard om te schilderen? Dan moet je ook niet moeilijk gaan lopen doen en het op een pietepeuterig klein doekje zetten.

Verdomme, ik heb mezelf weer overtuigd en nu moet ik dus weer groter gaan werken...