Lekker naar binnen kijken bij mensen

OK. Francis Bacon -> out. Vincent van Gogh -> in. Stond ik eerst voor de onmogelijke opgave om een doek van 198 bij 142 te moeten herscheppen, kan ik nu kiezen uit een breed aanbod van makkelijk hanteerbare doekjes. Er is er maar één de ware voor mij, en dat is de slaapkamer.

Een interieur! Je kan bij van Gogh naar binnen kijken! En bij mensen naar binnen kijken is hobby nr. 1 bij de vrouwelijk kant van mijn familie. Nou ja, bij mij en mijn moeder in ieder geval. Als je bij mensen naar binnen kijkt (vooral 's avonds!) zie je in één oogopslag hun habitat, hun hol, hun inner sanctum, vooropgesteld dat het geen design-dwepers zijn. Ik zie liever een interieur dan een portret.

En dan zijn de kleuren in van Gogh's slaapkamer ook nog eens perfect! Ik zit nog wel een beetje in mijn maag met het verlamde kind dat ik nu in de steek laat in z'n eenzame, minimalistische groene ruimte met spieraam en trekkoord, maar het is niet anders. Had hij maar niet zo'n groot doek moeten bewonen.

Over die slaapkamer is trouwens wel achterlijk veel gedocumenteerd, merk ik nu. Het is net gerestaureerd en daarbij zijn alle lagen, vernissen, kleuren gespectrumanalyseerd en met autistische precisie verwijderd en vervolgens met geavanceerde superpigmenten weer ingevuld. En dan heeft van Gogh er zelf ook nog een briefje of wat aan gewijd. En er nog twee exemplaren van gemaakt. Hij was er namelijk erg tevreden mee, en hij heeft zelfs gezegd dat hij toen hij uit het ziekenhuis kwam na een slechte periode (denk aan een oorverwonding) van alle schilderijen nog het meest tevreden was met de slaapkamer.

Nou ja, dat is dan maar zo. Ik ga die verf niet met de duurste pigmenten namaken, ik ga ook geen speciale doekpreparatie fabriceren met konijnenbotten en sprinkhaanoogjes. Dan had ik net zo goed dat megadoek kunnen nemen. We zien wel wat ik ervan van komt, want zoals een docent scherpzinnig opmerkte: Ik ben Janneke Hopman!