Ik schilder, dus ik fotografeer

Als ik moet tekenen wil ik schilderen. Als het zwart-wit moet, wil ik kleur. Als het dynamisch moet, wil ik statisch, en ga zo maar door. Het lijkt wel de enige manier waarop ik er zin in krijg. Als ik moet doen wat de opdracht zegt, dan wordt het resultaat een stomme, saaie oefening in instructies opvolgen, en ik weet al dat ik goed ben in het opvolgen van instructies. Mijn werkproces is dus samen te vatten als kinderachtig reactionair, maar het is tenminste een werkproces, en tot nu toe functioneert het aardig.

Daarom krijg is dus bij een schilderopdracht als "een nieuwsitem tweemaal Niet Letterlijk uitvoeren, eenmaal dynamisch, eenmaal statisch" helemaal geen zin om te schilderen, lukt het ook voor geen meter en ga ik maar weer foto's maken. En die foto's worden helemaal niet slecht, ze hebben gewoon helemaal niks met de opdracht te maken. Het goede nieuws is dat ik maanden geen zin had om foto's maken, en nu dus weer wel! En dat allemaal vanwege een schilderopdracht. Een van de betere foto's van het laatst ontwikkelde rolletje:

Ik heb vandaag toevallig ook ontdekt dat er allemaal vrolijke kleurtjes in mijn gerecyclede wc-papier zitten. Dat maakt een bezoekje aan de pot toch weer een kleine traktatie. Zoiets gaat toch maar mooi aan je neus en kont voorbij als je dat vijflaags zachte puppypapier koopt!