Regentes

Ik heb mijn grenzen verlegd en een gooi gedaan naar het schilderen van mens(-achtige) figuren. Dat schilderen afschuwelijk moeilijk is, is maar weer eens bewezen, en maakt het vooruitzicht van het kopiëren van een van de beste schilders van de vorige eeuw er niet prettiger op. Hij (Bacon dus) zette met zes kwaststreken een verlamd kind neer, ik moet dat straks ook. Als ik het anders doe, valt dat enorm op, en haal ik de essentie volgens mij uit het werk. Dat wordt dus nog wat.

Daar komt bij dat ik hoogstwaarschijnlijk niet onder het medium olieverf uitkom, omdat ik met acryl dat werk niet eens in de verte op het origineel kan laten lijken. Het is het nat-in-nat waardoor Bacon met die op het doek gemengde kleuren zo'n 'vanzelfsprekende' figuur kon neerkwakken. Hop hop, hier nog een streekje, en klaar. Zou het echt zo zijn gegaan? Het ziet er wel zo uit. Ik kan maar beter snel gaan oefenen.

Alleen is het zinloos om te proberen om net zo te schilderen als Bacon. Eigenlijk wil ik het ook niet proberen, want het gevoel van volslagen incompetentie werkt niet echt lekker. Ik wil gewoon doen waar ik 'goed' in ben, en dat is niet, zoals Bacon, virtuoos en zonder enige moeite de werkelijkheid zowel waarheidsgetrouw als geniaal vervormd weergeven. Maar toch moet ik het proberen. In het Engels noemen ze dat 'setting yourself up for failure'. Eindelijk iets waar ik goed in ben!

Tea party (mijn eerste avontuur in olieverf)