Subtitles

Ik kan mijn voorliefde voor willekeurig samengekomen dingen maar niet afschudden. Dingen die niet bewust vanuit een esthetische intentie zijn samengebracht, maar ofwel door toeval, ofwel door functie. Het klinkt zo verschrikkelijk droog en saai, maar ik vind het al fascinerend sinds ik heel klein was. De esthetiek van de toevalligheid en de willekeurigheid boeit me mateloos. Ik heb daar een groot aantal foto's over gemaakt, maar dat doet er nu niet zoveel toe.

Wat er wel toe doet is dat het absurde van toevallige samenkomsten vaak nog het mooist is. Je hoofd maakt van zoveel mogelijk dingen een logisch geheel. Zelfs als er niet veel is, probeert je hoofd het logisch te maken. Logisch is voor mij niet interessant of grappig, daarom komt de glans pas echt opzetten als bijna alle context verdwenen is, en alleen willekeur overblijft. Willekeur die net niet helemaal willekeurig is (toch bedankt, hoofd) maar wel ongelooflijk grappig en absurd.

Zo zijn daar ondertitels. Woorden onder in beeld zijn voor ons verdorie helemaal logisch geworden, wat voor onzin er ook staat.  Voordat je doorhebt dat je bij een serie de verkeerde ondertitels zit te lezen ben je al een minuut verder (Bear Grills die in een kamelenkarkas kruipt met de ondertitel: 'We moeten iets anders verzinnen Jamie!', reken maar dat je eerst gaat bedenken hoe dat kan kloppen) De absurditeit ervan vergaat snel als de beelden bewegen, maar als je ze stil zet, de context het zwijgen oplegt, nemen de woorden onder in beeld hun kans waar en blijken zeer getalenteerde absurdistjes te zijn! Bijna nooit zijn de woorden onder in beeld logisch te verbinden met het beeld, er staat bijna altijd volslagen onzin, en die is hilarisch.

Ik vraag me wel af of dit soort verhandelingen het hele fenomeen misschien wel van alle humor ontdoen. Alvast mijn excuses.