Melanie Bonajo

http://www.melaniebonajo.com/

Met planten

Ze maakt ook foto's van vrouwen die helemaal ingesnoerd zijn met huishoudelijke instrumenten, als een soort martelwerktuigen. Ik dacht dat ik daar ook een foto van had, uit het Fotomuseum Rotterdam maar ik kan hem niet vinden :'(

Club Donny

http://clubdonny.com  Mooi magazine, ooit in het Fotomuseum in Rotterdam ontdekt. Ik sta nog met twee foto's op de tweede pagina van de highlights (ik schuif natuurlijk langzaam steeds verder naar achteren). Of heb ik dit allemaal al eens een keer gezegd? Anyway.

Deze mooie picca is een van mijn twee foto's:

Ficus Benjamin

Foto van Benoit Chailleux, gejat van Flickr.

Bernd & Hilla Becher

Grain Elevators

Grain elevators zijn een soort fabrieken/loodsen die gebruikt worden om graan vanaf de grond op te tillen om het in de silo te dumpen. Het zijn dus echt liften voor graan. En over de hele wereld wekken ze, voor mij althans, ontegenzeggelijk de schijn van huiselijkheid. Overal lijkt het alsof ze zijn ontworpen alsof er wel een agrarisch bouwwerk MOEST komen, uit noodzaak, maar de man die hem moest ontwerpen dacht: mwah, ik ontwerp liever huizen, dus laat ik bovenop een dakkapelletje toevoegen, of beter nog: een dakkapal met een leuk trapgeveltje!

Ook hier ben ik weer gefascineerd door de neiging van mensen om er wat van te maken. Laten we een graanlift bouwen, maar hij moet er wel een beetje gezellig uitzien jongens!

Bernd en Hilla hadden een heel andere invalshoek, maar ook in hun grondigheid in het aandacht geven aan allerlei soorten industriële bouwsels herken ik me wel een beetje.

Midzomernachtdroom, Het Nationale Toneel

Op eerste kerstdag ging ik met mijn mama naar een voorstelling in de vermaarde Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Het was allemaal net echt!

Ik ben gewend aan toneel in de Toneelschuur, en dat is toch wel even andere koek dan een heuse koninklijke schouwburg met kroonluchters en ingesleten granieten drempels. In de pauze (er was namelijk een pauze, in de Toneelschuur was dat natuurlijk nooit, want arthouse-theater heeft meestal geen pauzes) kregen we een versnapering en iedereen was op zijn of haar Paasbest gekleed, ondanks dat we juist de geboorte van Jezus en niet zijn dood aan het vieren waren. Vanaf het achterste balkon (wel helemaal vooraan zodat we rechtstreeks over de balustrade konden kijken) kon ik de zaal beneden goed zien en zag ik dat mensen ook echt kerstkleuren hadden aangetrokken: er waren opvallend veel witte, groene en rode outfits. Ik kon me niet voorstellen dat mensen met kerst echt bewust kerstkleuren aantrekken, maar dat maakt het alleen maar fascinerender.

Het stuk dan: dat was heel leuk. En dat is een prutbeschrijving van een toneelstuk, ik zou het ook nooit zo in een echte recensie zeggen, maar hier mag ik het zeggen zoals mij goeddunkt, en het is wel het juiste woord. Het decor was heel ingenieus en indrukwekkend, met miljoenen rubberen (? of kurk? kunststof?) balletjes die van bovenaf (uit de denkbeeldige hemel) naar beneden op het podium stortten en zo de vloer van een bos vormden. Ineens waren bomen geheel overbodig om het beeld van een bos op te roepen, gewoon omdat de bosgrond zo goed werkte! Kniehoog lagen daar die balletjes en daar moest iedereen doorheen waden, alles werd een beetje gedempt, en het was precies goed.

En later werd het weer opgeruimd, dat was nog verrassender, zodat we weer terugkwamen bij de ruimte uit de eerste akte (heet dat een akte? wanneer weet je of een stuk aktes heeft, en wanneer de eindigen?).

Over de inhoud van het stuk heb ik nog niet veel gezegd. Die vond ik de moeite waard, maar ik word altijd nog het meest enthousiast van het hele minimale theater dat alleen maar draait om de tekst, het spel en misschien af en toe om de lichaamsbewegingen van de personages. Het decor mag ook wel indrukwekkend of mooi zijn, maar de geloofwaardigheid van de tekst staat voorop. Theater zoals Carver. Dit stuk draait misschien ook wel om de tekst, maar die tekst is heel gedragen en soms ook rijmend, niet naturel en natuurgetrouw. Dat moet je van Shakespeare natuurlijk ook niet verwachten, en dat deed ik ook niet. En daarom vond ik het ook een heel leuk stuk. Maar ik mis Carver in de samenstelling van vroeger, met alleen Beppie Melissen, Leny Breederveld en Rene van 't Hof.

Kijkdozen van Rob Komen, en Man Bijt hond Kijkdozenwedstrijd

Er is dus een man die extreem gedetailleerde miniaturen maakt van allerlei taferelen, hij heet Rob Komen. (kijkdozen heeft hij vreemd genoeg niet op zijn website staan...) Ik kwam erachter toen ik gisteren, tot mijn verbazing, bij Man Bijt Hond een oproep zag voor een kijkdozenwedstrijd! Er hangt blijkbaar een soort miniatuurtrend in de lucht.

Rob's schilderijen en etsen zijn niet mijn smaak, mag ik dat zeggen ja dat mag ik zeggen. Maar zijn kijkdozen zijn wel indrukwekkend. Ik wil niet de hyperrealistische kant op, dat is me nu wel duidelijk, maar zijn doorzettingsvermogen is wel een voorbeeld. En hij gebruikt overal lampjes in. Ik ben erg benieuwd hoe hij aan die fittinkjes komt, omdat de kleinste die ik tot nu toe heb kunnen vinden de naam 'miniatuur' niet echt mag dragen.

Ik heb ook een nieuwe 'kijkdoos' af, en vanavond krijgt men hem voor het eerst te zien. Ik twijfel of ik mee zal doen aan de kijkdozenwedstrijd, maar Rob's tips zal ik zeker niet overslaan.

Märklinworld deel 2

Dat rolletje met foto's van de expositie was dus ook het rolletje dat mislukt is, dus die foto's gaan we nooit zien. Dan maar wat jatten van Flickr (gelukkig waren er meer mensen naartoe geweest).

De huizen van meneer Fritz

Fotografen

Documentaires gekeken over:
Martin Parr
Wolfgang Tillmans
Bernd & Hilla Becher
Thomas Struth
Georges Rousse

Zelf eergisteren de teleurstellende ontdekking gedaan dat mijn laatste rolletje helemaal niet verder heeft bewogen dan het eerste frame, waardoor dus de 35 foto's daarna allemaal bovenop de eerste foto zijn gemaakt. Dat levert geen interessant beeld op, namelijk een volledig wit frame.

Deze kerstvakantie moet ik nog in ieder geval 2 modellen maken. Dat is de afspraak. Ik gebruik voor het gemak toch maar het woord 'moet', want ik geloof toch wel dat ik wat dwang nodig heb om tot grootse prestaties te komen.

En een gelukkig nieuwjaar natuurlijk.