Regentes

Ik heb mijn grenzen verlegd en een gooi gedaan naar het schilderen van mens(-achtige) figuren. Dat schilderen afschuwelijk moeilijk is, is maar weer eens bewezen, en maakt het vooruitzicht van het kopiëren van een van de beste schilders van de vorige eeuw er niet prettiger op. Hij (Bacon dus) zette met zes kwaststreken een verlamd kind neer, ik moet dat straks ook. Als ik het anders doe, valt dat enorm op, en haal ik de essentie volgens mij uit het werk. Dat wordt dus nog wat.

Daar komt bij dat ik hoogstwaarschijnlijk niet onder het medium olieverf uitkom, omdat ik met acryl dat werk niet eens in de verte op het origineel kan laten lijken. Het is het nat-in-nat waardoor Bacon met die op het doek gemengde kleuren zo'n 'vanzelfsprekende' figuur kon neerkwakken. Hop hop, hier nog een streekje, en klaar. Zou het echt zo zijn gegaan? Het ziet er wel zo uit. Ik kan maar beter snel gaan oefenen.

Alleen is het zinloos om te proberen om net zo te schilderen als Bacon. Eigenlijk wil ik het ook niet proberen, want het gevoel van volslagen incompetentie werkt niet echt lekker. Ik wil gewoon doen waar ik 'goed' in ben, en dat is niet, zoals Bacon, virtuoos en zonder enige moeite de werkelijkheid zowel waarheidsgetrouw als geniaal vervormd weergeven. Maar toch moet ik het proberen. In het Engels noemen ze dat 'setting yourself up for failure'. Eindelijk iets waar ik goed in ben!

Tea party (mijn eerste avontuur in olieverf)

Chestburster by Bacon

Paralytic Child... by Francis Bacon, 1961

Hoe men in curatorskringen over mijn geselecteerde werk denkt (tekst van de site van het Gemeentemuseum Den Haag):

In Paralytic Child Walking on All Fours (from Muybridge) zoekt een naakt lichaam op handen en voeten zijn weg in een sobere ruimte. Het zou een mens kunnen zijn, maar ook een dier. Die onduidelijkheid roept spanning op en confronteert de toeschouwer op subtiele wijze met de onbeholpenheid van de figuur. Paralytic Child… is geïnspireerd op Muybridge’s fotoreeks van een verlamd kind. Francis Bacon maakte er een aangrijpend maar verstild schilderij van. Bacon heeft de ruimte waarin het kind zich beweegt op subtiele wijze vormgegeven. Een groen en zwart vlak, dienen als wand en vloeroppervlak. Rechts leunt een raamwerk tegen het zwarte vlak, een spieraam of een kozijn. Het schept ruimte en geeft richting aan de gang van het kind. Het wankele lichaam is opgebouwd uit verschillende verflagen, dun en schraal en soms pasteus, alsof ze met een paletmes zijn opgebracht waardoor de dieptewerking in het lichaam wordt versterkt. Vanachter de lichte vlek in het hoofd vangt de toeschouwer nog net een glimp op van de blik van het kind, dat hem lijkt aan te staren. Een onverwacht ‘contact’ dat het schilderij tegelijk intiem en afschrikwekkend maakt. 

Zoals ik al zei vind ik het niet afschrikwekkend. Ik kan er juist langer naar kijken omdat er zo'n kwetsbaar figuur in staat, met zo'n warme roze kleur. Sommige mensen vonden Bacon's werk niet afschrikwekkend genoeg, maar zagen er wel wat in wat ze konden gebruiken. Zo kwam ik er pas achter dat ik al op jonge leeftijd heb kennisgemaakt met de invloed van Bacon's schepsels, in een van mijn favoriete jeugdfilms, Spaceballs.

Bacon's schepsel uit Study for three figures at the base... (1944)

Chestburster uit de klassieker Alien (1979 !!)

En die laatste is dus een scène uit de ruimte-parodie Spaceballs, die onder meer de chestburster uit Alien parodieerde. Een film voor als je kind of melig bent, maar ik heb hem in ieder geval vak, VAAK gezien. En dan blijkt zo'n alien ineens ontleend te zijn aan het werk van een Groot Kunstenaar. Daar hou ik wel van, dat soort banale verbanden.