JANNEKE HOPMAN . COM

Last week's results: been given a 7,5 for the collective works I made last semester, which is better than last time, again!


This week's results: JANNEKEHOPMAN.COM !!!! A spanking new WEBSITE, with some of the better works I made in 2009/2010.  I don't give warnings before deleting or replacing stuff from there, so check it out before I have to give in to the urge to change it again.

Gekaapte interpretaties

Het tabje naar dit artikel heeft meer dan een week opengestaan in mijn browser, omdat het nou niet echt wegleest als een nieuwsberichtje op nu.nl, maar het is ook weer niet enorm lastig en de conclusies die het trekt over Bacon komen wel in de buurt van wat ik zelf ook vond (niet om nou dat artikel zo hopla te kapen, maar het is echt zo) dus daarom deel ik het nu mijn hongerige publiek: U!

Na me enige tijd verdiept te hebben in het werk van Bacon is de eerste betovering die ik voelde bij Bacon (vooral door 'Paralytic child') behoorlijk over, om meerdere redenen. Het pathetische, drankovergoten leven van Bacon zelf interesseert me eigenlijk helemaal niets. Hij had het niet makkelijk met zichzelf, en zijn schilderijen geven daar uiting aan, maar ik kan de gruwel die zijn schilderijen zouden moeten overbrengen niet meevoelen. Zoals ik eerder al vertelde vind ik ze niet gruwelijk, word ik er niet bang van en 'slaat mijn geest niet dicht bij zoveel kwaadaardigheid' (vrij naar het gelinkte artikel). Ik wist vantevoren dat ik niet word aangesproken door drama, en nu blijkt dat drama en lijden eigenlijk het enige is waar Bacon's werk over gaat heeft het, in elk geval inhoudelijk, alle aantrekkingskracht verloren. De vormelijke kant vind ik nog wel interessant, maar dat vind ik bij bijna elk schilderij, van iedereen. Al was het alleen al omdat ik zelf nauwelijks kan schilderen, en ik altijd wil kunnen wat een ander goed kan. Ik kijk ook vol verbazing en enthousiasme naar Bob Ross, maar zijn doeken mogen natuurlijk rechtstreeks de klikobak in (of naar iemand toe die ze mooi vindt).

In 'Paralytic child' ben ik nog steeds geïnteresseerd omdat ik niet het idee heb dat Bacon's inhoud mijn eigen interpretatie ervan heeft platgewalst. Die eigen interpretatie staat nog overeind omdat dit schilderij de kijker veel minder stuurt. Het is een subtieler schilderij, minder drama, minder grote gebaren, en daarom kan ik het los van Bacon zelf zien. Met zijn andere schilderijen gaat dat niet meer...snik.

Ik schilder, dus ik fotografeer

Als ik moet tekenen wil ik schilderen. Als het zwart-wit moet, wil ik kleur. Als het dynamisch moet, wil ik statisch, en ga zo maar door. Het lijkt wel de enige manier waarop ik er zin in krijg. Als ik moet doen wat de opdracht zegt, dan wordt het resultaat een stomme, saaie oefening in instructies opvolgen, en ik weet al dat ik goed ben in het opvolgen van instructies. Mijn werkproces is dus samen te vatten als kinderachtig reactionair, maar het is tenminste een werkproces, en tot nu toe functioneert het aardig.

Daarom krijg is dus bij een schilderopdracht als "een nieuwsitem tweemaal Niet Letterlijk uitvoeren, eenmaal dynamisch, eenmaal statisch" helemaal geen zin om te schilderen, lukt het ook voor geen meter en ga ik maar weer foto's maken. En die foto's worden helemaal niet slecht, ze hebben gewoon helemaal niks met de opdracht te maken. Het goede nieuws is dat ik maanden geen zin had om foto's maken, en nu dus weer wel! En dat allemaal vanwege een schilderopdracht. Een van de betere foto's van het laatst ontwikkelde rolletje:

Ik heb vandaag toevallig ook ontdekt dat er allemaal vrolijke kleurtjes in mijn gerecyclede wc-papier zitten. Dat maakt een bezoekje aan de pot toch weer een kleine traktatie. Zoiets gaat toch maar mooi aan je neus en kont voorbij als je dat vijflaags zachte puppypapier koopt!