In de trein met kokette schreeuwende acteurs

De afscheidsavond op school ontaardt uiteraard weer in beschonken openhartigheid, roken op verboden plekken, en een gebrek aan motivatie om het pand te verlaten. Maar mensen gaan op een bepaald moment toch weg, soms na het signaal van een kookwekker, soms uit eigen beweging. De student loopt naar het station dat al jaren wordt verbouwd, schijnbaar zonder erg veel resultaat, betreedt de trein en heeft de coupé geheel aan haarzelf. Na tien minuten aan onsamenhangende gedachten stapt de student geschrokken weer uit de trein, graaiend naar haar ov-chipkaart, beent het hele perron weer af om hem voor de paal langs te wapperen en keert terug naar de coupé, die ze nog steeds aan haarzelf heeft.

Maar dan komen de vijf acteurs binnen, de geur van het podium nog uitwasemend. De student kent de geur omdat ze zelf wel eens naar een toneelstuk gaat, en ze associeert hem nog wel een beetje met die tijd dat ze in het theater ook haar eigen roeping zag. Die tijd is voorbij, geen vuiltje aan de lucht. Maar die acteurs...

Het zijn een man van in de 50, die met bepaalde programma's op tv wel een redelijk bekende kop heeft gekregen, een niet erg opvallende jongen van begin 20 die zijn gretige luisteraar is, een meisje van begin 20 die net niet zo knap en bijdehand is als het andere meisje van begin 20 (artistieke haardracht, oude omavestjes met gouden sluitingen, de obligate zwarte gymschoentjes onder de taps toelopende pantalon) en een jongen van halverwege de 20 van wie je je door zijn uiterlijk wel moet afvragen of hij misschien dankzij iets anders zijn fantastische spel op het podium terecht is gekomen.

De geringschattend kijkende Fries-Groningse dichter-schrijver

Het blijkt dat voor acteurs de show nog niet over is als het doek valt, getuige de luidkeelse, pijlsnel op elkaar afgevuurde, clichématige gevatheden waarvan de tenen van de student krom gaan staan. De student leest een boek dat vele malen grappiger is dan de aandachtsgeile vaklui met hun lekker speelse zak chips en blikjes bier, maar durft niet om de grappen van de droogkomische Fries-Groningse dichter-schrijver die ook muziek maakt te lachen, uit angst dat de acteurs zichzelf de lach zullen toe-eigenen, zoals ze zich ook de treincoupé hebben toegeëigend. Toch krullen de mondhoeken van de student onvermijdelijk omhoog om het taalgebruik van een van haar lievelingsartiesten, de Fries-Groningse dichter-schrijver die ook muziek maakt dus. De acteurs letten er gelukkig al niet meer op, zal wel door de vierde muur komen.

---

Weer een kamer.

inzicht

Bij mensen naar binnen kijken, waarvan akte.

Gratis richting

Gratis richting, 2011

In het licht van de flauwe, uitgekauwde associaties die men doorgaans heeft bij het brainstormen op de windrichtingen, heb ik dit hulpmiddel gecreëerd. Hoe het werkt spreekt voor zich. Ik heb het maar bij het prikbord gehangen, daar zie ik mensen nog wel eens rondhangen met een soort zoekende blik.

Natte vingerwerk

Interieur, acryl op doek, 30x24cm

Alex van Warmerdam zei, toen hij zittend op de grond in het Stedelijk Museum Schiedam een muurschildering van een meisje maakte als onderdeel van zijn overzichtstentoonstelling, dat het elke keer weer moeilijk was. Hoe vaak hij ook al had geschilderd.

Als dat waar is, en dat geloof ik best, mijn geringe schilderervaring niettegenstaande, hoe kom je dan tot de beslissing om doeken te gaan bestellen/noest zelf ineenhameren van afmetingen boven de 100x70cm? Alex heeft daar geen problemen mee, getuige bijvoorbeeld 'Man in bos' (180x140) en 'Man met koffers' (100x150).

Hoe weet je van tevoren dat je werk goed genoeg gaat worden om dat monumentale formaat waard te zijn?

Gevierde kunstenaars zullen vast zeggen dat je dat niet weet en dat je vertrouwen moet hebben. Maar ze zullen toch op z'n minst al een goed idee of een duidelijk plan hebben voor ze met zoiets beginnen? Worden grote schilderijen net zo spontaan gemaakt als kleine schetsen of is er een recht evenredig een verband tussen het formaat van een schilderij en de hoeveelheid planning en (wat mij betreft) rigiditeit die het krijgt?

Groot formaat = pretentie. Maar soms heb je het grote formaat nodig, soms heb je pretentie nodig. Je vindt iets toch de moeite waard om te schilderen? Dan moet je ook niet moeilijk gaan lopen doen en het op een pietepeuterig klein doekje zetten.

Verdomme, ik heb mezelf weer overtuigd en nu moet ik dus weer groter gaan werken...