Titels kun je altijd pas achteraf bedenken, tenzij je mikt op een absurde toon

Kopie lijkt me af. Hierbij de grootse presentatie. Ik dacht er nog even over om er geen plaatjes van online te gooien, om de suspense te laten oplopen tot een hemeltergend maximum voor mijn klasgenoten (die krijgen hem in het echt te zien op een bepaald moment), maar nu doe ik het toch. Ik ben me er één. Een klein pseudo-timelapsje, met lichtverschillen, net als in de natuurfilms, met als derde plaatje het eindresultaat:

Pfff... wat een klus. Ik ben erg blij dat het achter de rug is, en heb de boel bekroond met een laagje vernis! Ik had gedacht dat schilderen na deze dwangbuis zou voelen als een grote bevrijding, en dat was ook zo, maar dat duurde maar 3 minuten. Toen was het al weer weg. Maar wat ik nu wel kan is gewoon een enorme lading verf gebruiken zonder dat mijn schrieperige hartje er pijn van gaat doen. Dat wilde ik al een tijd, en daar heb ik hopelijk nog jaren Plezier van.

Maar nu ik dan mijn spreekwoordelijke beans heb gespilled, vind ik dat ook mijn klasgenoten meer plaatjes moeten laten zien! Ik hebvan Matisse, Munch en Waterhouse in progress welgeteld twee plaatjes gezien! Jongens, schaam je! Of moet ik wachten tot volgende week?

Stiekem

Een schilderij waar ik stiekem, zonder dat iemand het weet, meer van hou dan van andere schilderijen, is Вихрь (wervelwind) van De Russische schilder Filipp Malyavin. Kijk nou toch eens! 8880 heerlijke vierkante centimeters, alle 8880 goed!

Maar dat was natuurlijk helemaal een nachtmerrie geworden om te kopiëren, dus zeg dat maar tegen niemand.

Die Van Gogh is al enorm lastig, omdat acrylverf zich echt volslagen anders gedraagt dan olieverf. En nu denk je: 'Natuurlijk! Dat wist je toch wel?! Wat ben jij voor een schilder?' Maar dan antwoord ik dit: 'Ik wist het wel maar olieverf was gewoon geen optie, en dan probeer je er toch het beste van te maken, en soms vergeet je dan gewoon dat je met een heel ander medium bezig bent dan eigenlijk de bedoeling is, en lamenougewoonhetisalzoverrektelastigentijdrovend.' En dan ben je overtuigd, of niet soms?

(Binnenkort weer plaatjes van mijn carrière als kopieerapparaat, ik ben ziek geweest.)

Impasto

Ik had gedacht dat het lastig zou worden, maar niet zo lastig. Aan alle kanten ben ik hard aan het falen: de kleuren kloppen niet, en de plek waar de dingen staan ook niet. Maar het gaat om wat ik er wel van leer: gewoon doorgaan ook al zie je er geen gat meer in, VEEL verf in een kleur mengen als je impasto wil schilderen (veel meer dan je denkt nodig te hebben), niet denken dat je iets perfect kunt kopiëren (laat staan een van Gogh), al die vervelende blokkades en twijfels even in de koelkast zetten als je gaat schilderen want ze helpen werkelijk helemaal NIETS, later mag je ze weer pakken als je er zo gehecht aan bent.

Ik zal zo blij zijn als dit straks voorbij is, dan kan ik namelijk weer blij zijn met alles wat niet helemaal gaat zoals gepland. Nu wordt mijn schilderij met elk foutje slechter, straks met elk foutje beter.

Lekker naar binnen kijken bij mensen

OK. Francis Bacon -> out. Vincent van Gogh -> in. Stond ik eerst voor de onmogelijke opgave om een doek van 198 bij 142 te moeten herscheppen, kan ik nu kiezen uit een breed aanbod van makkelijk hanteerbare doekjes. Er is er maar één de ware voor mij, en dat is de slaapkamer.

Een interieur! Je kan bij van Gogh naar binnen kijken! En bij mensen naar binnen kijken is hobby nr. 1 bij de vrouwelijk kant van mijn familie. Nou ja, bij mij en mijn moeder in ieder geval. Als je bij mensen naar binnen kijkt (vooral 's avonds!) zie je in één oogopslag hun habitat, hun hol, hun inner sanctum, vooropgesteld dat het geen design-dwepers zijn. Ik zie liever een interieur dan een portret.

En dan zijn de kleuren in van Gogh's slaapkamer ook nog eens perfect! Ik zit nog wel een beetje in mijn maag met het verlamde kind dat ik nu in de steek laat in z'n eenzame, minimalistische groene ruimte met spieraam en trekkoord, maar het is niet anders. Had hij maar niet zo'n groot doek moeten bewonen.

Over die slaapkamer is trouwens wel achterlijk veel gedocumenteerd, merk ik nu. Het is net gerestaureerd en daarbij zijn alle lagen, vernissen, kleuren gespectrumanalyseerd en met autistische precisie verwijderd en vervolgens met geavanceerde superpigmenten weer ingevuld. En dan heeft van Gogh er zelf ook nog een briefje of wat aan gewijd. En er nog twee exemplaren van gemaakt. Hij was er namelijk erg tevreden mee, en hij heeft zelfs gezegd dat hij toen hij uit het ziekenhuis kwam na een slechte periode (denk aan een oorverwonding) van alle schilderijen nog het meest tevreden was met de slaapkamer.

Nou ja, dat is dan maar zo. Ik ga die verf niet met de duurste pigmenten namaken, ik ga ook geen speciale doekpreparatie fabriceren met konijnenbotten en sprinkhaanoogjes. Dan had ik net zo goed dat megadoek kunnen nemen. We zien wel wat ik ervan van komt, want zoals een docent scherpzinnig opmerkte: Ik ben Janneke Hopman!

Painting by snippers

Volgens mij hebben snippers een nog onbekende, sterke vervormende uitwerking op de ruimte-tijd, waardoor tijdens het werken met snippers de tijd extreem snel lijkt te gaan. Nog sneller dan tijdens 'gewoon' modeltekenen.

"Heel interessant allemaal Janneke, maar ons gaat het vooral om de PLAATJES." Natuurlijk, dit zijn ze dan: (1e poging is van een week geleden, 2e poging van gisteren)

 

(Even lekker op die laatste klikken want die is heul groot!)