Zoveel vakken: Ruimtelijk

Zonder titel, Janneke Hopman 2010
triplex en vermessingde scharnieren

Let op de thematiek die zich begint af te tekenen door de vakken heen. Dit beeld is ontstaan als een schilderij, en het heeft daardoor ook een architectonisch karakter gekregen, zoals sommige schilderijen van mij. 

Vooral de lullige, nutteloze features vind ik erg geslaagd, en natuurlijk (voor mensen die me kennen) het raampje, het ergens naar binnen kunnen kijken, het handwerk dat je hopelijk nog ziet. Het was een prettige klus, het triplex brak, scheurde en splinterde fantastisch (en geurde daarbij naar een tropisch regenwoud), en ik heb slechts twee figuurzaagjes gebroken tijdens dit project. En tot slot nog de kers op de vuurpijl: eindelijk heb ik mijn plan om al het messingbeslag dat ik mij de Karwei altijd zo begeerde te gebruiken, (deels) uitgevoerd! Volgende keer zijn de karwielen, pianowielen en stuurwielen met rem aan de beurt. Een zekere jargongeilheid kun je aan mij zeker wel toeschrijven.

 

Zoveel vakken: beeldontwikelling met Francis Bacon

Paralytic Child walking on all fours (from Muybridge), 1961

Voor het vak waar de vorige post aan gewijd was, had ik een hele les ingeruimd om op de schouders van een bekende kunstenaar te klimmen. Dat moest iemand zijn die met vergelijkbare problemen stroggelde als ik, zodat ik kon afkijken wat hij of zij daar voor oplossing voor had gevonden.

Ik stroggelde overwegend met ruimte. Als je een schilderij gaat maken, maar niet van een plan of een uitgewerkte schets uitgaat, hoe zorg je er dan voor dat gaandeweg de ruimte niet helemaal zoek raakt? Als je tijdens het schilderen je doek steeds omdraait om te checken of je het 'beeld' kunt verbeteren, ben je vrij abstract bezig. Als het doek dan utieindelijk weer in zijn oorspronkelijke positie terechtkomt, zou elke figuratie, en elke ruimte wel eens verdwenen kunnen zijn. En dat willen we niet!

Abstractie is sowieso niet mijn doel, liever iets tussen figuratie en abstractie in. Maar dan is ruimte nog uitdagender. Hij hoeft niet te kloppen, de figuratie klopt ook niet, maar hij moet wel overtuigend zijn. Ik had gehoord dat Francis Bacon daar wel raad mee wist.

De schilderijen die hij niet vernietigd heeft, zijn erg stijlvast, en het was niet moeilijk om een paar elementen te herkennen die Bacon blijkbaar graag gebruikte. Verwrongen figuren en gezichten, monden met tanden, de achtergrond bestaat uit vlakken, de figuren erin zijn opgebouwd uit losse penseelstreken, en tenslotte: lichte lijnen om de indruk van een kloppende ruimte te geven, die vaak niet erg uitgewerkt is, maar wel overtuigt.

Man in Blue I, 1954

Lijnen dus, dat leek me wel wat. Veel meer heeft je oog blijkbaar niet nodig. Zo makkelijk is het natuurlijk niet, Bacon wordt niet voor niets een genie genoemd, maar het leek me een leuk experiment. De volgende opdracht voor mezelf was dus: een schilderij waarbij de ruimte wordt gemaakt door een aantal simpele lijnen. In combinatie met mijn reactionaire behoefte aan een klein donker werkje (zie vorige post) leverde dat uiteindelijk het laatste plaatje uit die laatste post op, dit dus:

Ik heb wel lef he, om mijn schilderijtje (18 x 24 cm) zo zonder pardon naast twee Bacons te presenteren. Als het niet moest voor school, zou ik het ook zeker niet doen, ik heb namelijk helemaal geen lef. Maar ik wil best de Kunst van Francis Bacon afkijken, als een docent daarop aandringt. Uiteindelijk moet ik zelfs een meesterwerk kopiëren, alsof het niks is!

Zoveel vakken: beeldontwikkeling

Eerst een kleine flashback:
Na een toch wel schokkende ontknoping van de tweede les heb ik het roer omgegooid en ben van lieflijke pentekeningen van mijn interieur overgestapt op riskante schilderijen die 'uit zichzelf moesten gaan ontstaan'. Gedurende dit blok was de opdracht voor mezelf elke week anders, waarbij ik natuurlijk steeds zoveel mogelijk conclusies moest trekken uit het werk van die week.

Was het vorige werk te veilig? Dan ga ik schilderen zonder plan (nou ja, bijna), en stop ik niet met wegschilderen en weer opnieuw beginnen totdat het schilderij helemaal af is.

Noem het voor- of achteruitgang, in elk geval is het een proces. De kleuren zijn op allevier de foto's natuurlijk om te huilen, maar zo'n fotosensor is nu eenmaal een amateurtje vergeleken met de menselijke oogbollen.

Na dit drukke, volle en uiteindelijk enigszins donkere werk, gaf ik mezelf de opdracht om iets te maken met wat meer rust, iets wat lichter was, en iets wat opener was. Ik vraag, ik draai!

Dit was weer zo licht en groot dat de reactionair in mij nu perse een klein doekje wilde schilderen dat bijna alleen maar uit zwarten, grijzen en donkerblauwen bestond. Dat zo'n werkje een onzichtbaar werkje wordt, bleek al snel, dus heb ik toch wat extra kleuren gebruikt. Wederom kan ik wel janken om de slechte kleuren op de foto, maar beter worden ze gewoon niet.

Naast het feit dat ik ze alledrie gemaakt heb begin ik ondanks de verschillende doelstellingen meer overeenkomsten te zien tussen de werken. Sterker nog: ik begin overeenkomsten tussen alles wat ik maak te zien! Dat geeft de burger moed. Misschien ziet de oplettende lezer het ook, in de loop van dit blog.

Alec Soth

Alec Soth! This is the picture I like best on his new website. Can you call famous photographer's photos 'pictures' by the way? Or will they slap you?

 

(This photo totally belongs to Alec Soth, no copyright infringement intended)

Het Dolhuys

There's a museum for psychiatry close to where I live, called Het Dolhuys. What can you expect to see in such a museum? I wasn't really sure, but I thought it would mostly be signs, stuff to read, not much visual entertainment anyway, something a member of Generation Y cannot live without.

However, this season they are having an exhibition about the connection that a lot of people see between artistic genius and mental illness. The main point is: was Vincent van Gogh crazy? I decided I wanted to see the exhibition regardless of my low expectation of the museum, just because the topic interested me.

It turns out the museum is quite wonderful, it gives a balanced account of the treatment of mental health problems through the years and does this not just by putting up informative signs but my means of sculptures, video, a cinema, patient stories, quizzes. The focus was very visual, the design of the whole place was beautiful, and I liked that there was a lot of material about creativity and illness and how we perceive artists. For something to become art, it has to be different, so in some way the person who makes it has to be able to be/think differently. Maybe this means that art and artists are 'crazy' by definition, because crazy only exists when it's compared to the 'normal'. But then again, 'crazy' is a pretty hollow term, so it doesn't really matter that much. In the end you just have to sell what you make, and this gets increasingly hard when you're truly crazy, I imagine. Maybe Vincent agrees with me on this. Though he did not consider himself to be crazy, and neither do I.



The van Gogh part was interesting, but what I liked the most was material about gender in psychiatry, and how women are traditionally diagnosed completely different from men with the same symptoms. I'll be reading up on this, I'm afraid, because when something's sparked my interest, it's hard to ignore.

Translatio

Kunstgeschiedenis versie 6.5067. Nu ik al deze informatie voor de zoveelste keer hoor, kan ik er steen en been over klagen, of ik kan gaan voor die 10. Het zal lastig worden, want zoals in de oudheid bewezen is kan herhaling behoorlijk op de zenuwen gaan werken (Cato zei het zo: Ceterum censeo Cartaginem esse delendam).

Rosetta Stone

Ik heb ook al een blog, maar die persoonlijke bespiegelingen hou ik toch liever gescheiden van mijn schoolwerk. Daarom heb ik dit oldskoolplatformpje maar weer eens afgestoft, eens hartgrondig geniest, en geaccepteerd dat ik dit jaar nog steeds kunstgeschiedenis heb. 'Trek het naar jezelf toe', hoor ik mezelf ineens optimistisch en betweterig een klasgenoot aanraden. Voortaan nog even wat langer nadenken voor ik mijn ongevraagde adviezen rondstrooi. Ze weten me feilloos weer te vinden.

De komende weken zal ik contempleren over museums, oude, moderne en actuele kunst, en verslag doen van mijn poging een meesterwerk te kopiëren. Translatio dus, helemaal mijn kopje thee als Translation Manager/Engineer. Ik bevind me blijkbaar aan het begin van de Renaissance. Imitatio komt ook nog aan de beurt, en het zal de bedoeling wel zijn dat ik de rest van mijn carrière als kunstenaar aan de aemulatio blijf werken. Tenzij ik me voor die tijd weet te bevrijden van de Renaissance natuurlijk.