Niks mee te maken

Volgens mij snappen mensen steeds minder wat mijn werk allemaal met elkaar te maken heeft. Ik snap dat zelf prima.

Tijuana

http://maps.google.com/maps/myplaces?hl=en&ll=32.539469,-117.051383&spn=0.000639,0.001321&ctz=-120&t=h&z=20&layer=c&cbll=32.539537,-117.051499&panoid=IfsII6gzjqIELEPKlf1Kxw&cbp=13,220.71,,0,11.7

Kind van het lot

Vilten planten

Kijk nou eens aan! Planten van vilt, ook een sansevieria, van Wandschappen

Sansevieria

Alocasia

Strelitzia

Lisa Sanditz

Beyond the Borgata

Lisa Sanditz schildert lekker vrij. Waarom ik het lekker vrij moet noemen weet ik niet, ik denk dat ik geïndoctrineerd ben, maar ja.

Dolly Parton's Peaks

Die hierboven heb ik niet uitgekozen vanwege de titel, die zag ik pas later. Kwam mooi uit.

Clinton Friedman

Botanic prints

Mooi.

Melanie Bonajo

http://www.melaniebonajo.com/

Met planten

Ze maakt ook foto's van vrouwen die helemaal ingesnoerd zijn met huishoudelijke instrumenten, als een soort martelwerktuigen. Ik dacht dat ik daar ook een foto van had, uit het Fotomuseum Rotterdam maar ik kan hem niet vinden :'(

Club Donny

http://clubdonny.com  Mooi magazine, ooit in het Fotomuseum in Rotterdam ontdekt. Ik sta nog met twee foto's op de tweede pagina van de highlights (ik schuif natuurlijk langzaam steeds verder naar achteren). Of heb ik dit allemaal al eens een keer gezegd? Anyway.

Deze mooie picca is een van mijn twee foto's:

Ficus Benjamin

Foto van Benoit Chailleux, gejat van Flickr.

Bernd & Hilla Becher

Grain Elevators

Grain elevators zijn een soort fabrieken/loodsen die gebruikt worden om graan vanaf de grond op te tillen om het in de silo te dumpen. Het zijn dus echt liften voor graan. En over de hele wereld wekken ze, voor mij althans, ontegenzeggelijk de schijn van huiselijkheid. Overal lijkt het alsof ze zijn ontworpen alsof er wel een agrarisch bouwwerk MOEST komen, uit noodzaak, maar de man die hem moest ontwerpen dacht: mwah, ik ontwerp liever huizen, dus laat ik bovenop een dakkapelletje toevoegen, of beter nog: een dakkapal met een leuk trapgeveltje!

Ook hier ben ik weer gefascineerd door de neiging van mensen om er wat van te maken. Laten we een graanlift bouwen, maar hij moet er wel een beetje gezellig uitzien jongens!

Bernd en Hilla hadden een heel andere invalshoek, maar ook in hun grondigheid in het aandacht geven aan allerlei soorten industriële bouwsels herken ik me wel een beetje.

Midzomernachtdroom, Het Nationale Toneel

Op eerste kerstdag ging ik met mijn mama naar een voorstelling in de vermaarde Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Het was allemaal net echt!

Ik ben gewend aan toneel in de Toneelschuur, en dat is toch wel even andere koek dan een heuse koninklijke schouwburg met kroonluchters en ingesleten granieten drempels. In de pauze (er was namelijk een pauze, in de Toneelschuur was dat natuurlijk nooit, want arthouse-theater heeft meestal geen pauzes) kregen we een versnapering en iedereen was op zijn of haar Paasbest gekleed, ondanks dat we juist de geboorte van Jezus en niet zijn dood aan het vieren waren. Vanaf het achterste balkon (wel helemaal vooraan zodat we rechtstreeks over de balustrade konden kijken) kon ik de zaal beneden goed zien en zag ik dat mensen ook echt kerstkleuren hadden aangetrokken: er waren opvallend veel witte, groene en rode outfits. Ik kon me niet voorstellen dat mensen met kerst echt bewust kerstkleuren aantrekken, maar dat maakt het alleen maar fascinerender.

Het stuk dan: dat was heel leuk. En dat is een prutbeschrijving van een toneelstuk, ik zou het ook nooit zo in een echte recensie zeggen, maar hier mag ik het zeggen zoals mij goeddunkt, en het is wel het juiste woord. Het decor was heel ingenieus en indrukwekkend, met miljoenen rubberen (? of kurk? kunststof?) balletjes die van bovenaf (uit de denkbeeldige hemel) naar beneden op het podium stortten en zo de vloer van een bos vormden. Ineens waren bomen geheel overbodig om het beeld van een bos op te roepen, gewoon omdat de bosgrond zo goed werkte! Kniehoog lagen daar die balletjes en daar moest iedereen doorheen waden, alles werd een beetje gedempt, en het was precies goed.

En later werd het weer opgeruimd, dat was nog verrassender, zodat we weer terugkwamen bij de ruimte uit de eerste akte (heet dat een akte? wanneer weet je of een stuk aktes heeft, en wanneer de eindigen?).

Over de inhoud van het stuk heb ik nog niet veel gezegd. Die vond ik de moeite waard, maar ik word altijd nog het meest enthousiast van het hele minimale theater dat alleen maar draait om de tekst, het spel en misschien af en toe om de lichaamsbewegingen van de personages. Het decor mag ook wel indrukwekkend of mooi zijn, maar de geloofwaardigheid van de tekst staat voorop. Theater zoals Carver. Dit stuk draait misschien ook wel om de tekst, maar die tekst is heel gedragen en soms ook rijmend, niet naturel en natuurgetrouw. Dat moet je van Shakespeare natuurlijk ook niet verwachten, en dat deed ik ook niet. En daarom vond ik het ook een heel leuk stuk. Maar ik mis Carver in de samenstelling van vroeger, met alleen Beppie Melissen, Leny Breederveld en Rene van 't Hof.

Kijkdozen van Rob Komen, en Man Bijt hond Kijkdozenwedstrijd

Er is dus een man die extreem gedetailleerde miniaturen maakt van allerlei taferelen, hij heet Rob Komen. (kijkdozen heeft hij vreemd genoeg niet op zijn website staan...) Ik kwam erachter toen ik gisteren, tot mijn verbazing, bij Man Bijt Hond een oproep zag voor een kijkdozenwedstrijd! Er hangt blijkbaar een soort miniatuurtrend in de lucht.

Rob's schilderijen en etsen zijn niet mijn smaak, mag ik dat zeggen ja dat mag ik zeggen. Maar zijn kijkdozen zijn wel indrukwekkend. Ik wil niet de hyperrealistische kant op, dat is me nu wel duidelijk, maar zijn doorzettingsvermogen is wel een voorbeeld. En hij gebruikt overal lampjes in. Ik ben erg benieuwd hoe hij aan die fittinkjes komt, omdat de kleinste die ik tot nu toe heb kunnen vinden de naam 'miniatuur' niet echt mag dragen.

Ik heb ook een nieuwe 'kijkdoos' af, en vanavond krijgt men hem voor het eerst te zien. Ik twijfel of ik mee zal doen aan de kijkdozenwedstrijd, maar Rob's tips zal ik zeker niet overslaan.

Märklinworld deel 2

Dat rolletje met foto's van de expositie was dus ook het rolletje dat mislukt is, dus die foto's gaan we nooit zien. Dan maar wat jatten van Flickr (gelukkig waren er meer mensen naartoe geweest).

De huizen van meneer Fritz

Fotografen

Documentaires gekeken over:
Martin Parr
Wolfgang Tillmans
Bernd & Hilla Becher
Thomas Struth
Georges Rousse

Zelf eergisteren de teleurstellende ontdekking gedaan dat mijn laatste rolletje helemaal niet verder heeft bewogen dan het eerste frame, waardoor dus de 35 foto's daarna allemaal bovenop de eerste foto zijn gemaakt. Dat levert geen interessant beeld op, namelijk een volledig wit frame.

Deze kerstvakantie moet ik nog in ieder geval 2 modellen maken. Dat is de afspraak. Ik gebruik voor het gemak toch maar het woord 'moet', want ik geloof toch wel dat ik wat dwang nodig heb om tot grootse prestaties te komen.

En een gelukkig nieuwjaar natuurlijk.

He disappeared into compete silence: rereading a single artwork by Louise Bourgeois - Recensie

‘He disappeared into compete silence: rereading a single artwork by Louise Bourgeois’

De Hallen Haarlem 23 september – 4 december 2011

gezien 27 november 2011

NIET VANTEVOREN HET BOEKJE LEZEN

Bij binnenkomst in de zaal op de benedenverdieping van de Hallen loop je tegen een van de minst overtuigende werken van de expositie aan: een installatie van Antonia Cararra met twee spiegels, waarbij er een met een dik scheepstouw in een schuine hoek boven de ander is gehesen. Wat vooral stoort, en de verwachtingen van de expositie meteen doet afnemen, is de presentatie: rondom de installatie is een vierkant met wit tape afgezet, en op de lijnen van dit vierkant liggen bordjes met daarop 'niet aanraken AUB'. Deze blijkbaar noodzakelijke instructie aan het publiek doet afbreuk aan het beeld, want noch het tape, noch de bordjes horen er uiteraard bij, maar zijn toch niet los te zien van het beeld.

Als je ogen het scheeptouw volgen naar waar het aan het plafond bevestigd is, kun je niet om de lelijke verlichtingsinstallatie van de zaal heen waar het touw tegenaan schuurt. Het beeld had meer baat gehad bij een ruime, vrije opstelling zonder letterlijk schurende externe factoren.

Dit eerste werk stelt met z’n twijfelachtige presentatie wel onbedoeld de essentie van de tentoonstelling aan de orde: is instructie aan het publiek wel echt nodig? De tentoonstelling is namelijk een project waarbij twee jonge curatoren de opdracht kregen werken te zoeken die op de een of andere manier aansloten bij het werk 'He disappeared into complete silence' van Louise Bourgeois. Dit werk is een boekje met 9 parabels, en bijbehorende kleine lijnetsen van gebouwen en structuren.

De keuze van werken is, volgens de curatoren, gebaseerd op een gemeenschappelijke verwantschap met het in 1947 gemaakte boekje van Bourgeois. Nu is natuurlijk het de vraag of deze verwantschap ook voor de kijker duidelijk moet zijn, en zo ja, of de tentoonstelling daarin slaagt. En tot slot: was deze connectie ook voor de kijker duidelijk geweest als de kijker geen ‘instructies’ had gehad in de vorm van informatieborden en een tentoonstellingsbrochure?

Sommige werken gaan snel het verband met elkaar en het werk van Bourgeois aan: een film van McCarthy en Kelley met veel pornografische elementen, een filmdagboek van Tracy Emin waarin ze zelf naakt figureert en een aantal andere grimmige werken en installaties zoals ‘Machine Torture’; precies zoals de naam doet vermoeden een grote martelmachine, en een reeks schilderijen over baby’s die moorden plegen en hoofden vol bloedende muggenbulten hebben duidelijk (deels) dezelfde thema’s als Bourgeois vaak aankaartte: identiteit, lijden en seksualiteit.

Maar vooral de minder makkelijk leesbare werken (vaak de betere werken van de tentoonstelling) zijn niet makkelijk in verband te brengen met de 9 etsen en parabels van Bourgeois. Hier kan de kijker zelf verbanden leggen (mits hij de brochure met de ‘oplossingen’ nog niet gelezen heeft), en dat is wat deze tentoonstelling interessant maakt. Het werk van Bourgeois heeft namelijk door de delicaatheid en de humoristische teksten veel meer facetten dan de drie 'bekende' thema’s die vooral terugkomen in de zojuist genoemde werken. Deze facetten zijn moeilijk te benoemen, en worden misschien juist beter duidelijk in relatie met andere werken, zoals op deze tentoonstelling. Of de curatoren dezelfde associaties hebben gehad als ik, is niet na te gaan, en is ook niet interessant. Uiteindelijk is de kijker de ontbrekende schakel in deze tentoonstelling, hij mag de tentoonstelling afmaken zoals hij wil.

Zodra het uitgangspunt van een tentoonstelling het verband met één centraal werk is, zal elke bezoeker dit verband gaan zoeken, en dit ook vinden, en hij kan dit nooit ‘fout’ doen.

Zoals je voor het lezen van een boek NOOIT eerst de flaptekst of de introductie moet lezen, is het bij deze tentoonstelling ook zaak om te wachten met het lezen van het informatieboekje en de borden totdat je de hele tentoonstelling hebt gezien. Zolang je dat doet kun je je eigen verbanden leggen en is dit een interessante tentoonstelling, en een leuke manier om opnieuw naar een bijzonder werk van Louise Bourgeois te kijken.

MärklinWorld

Ik ging dit weekend naar de expositie MärklinWorld in de kunsthal KAdE in Amersfoort. Ik was namelijk aan het verblijven in een mooi boswachtershuisje op de Utrechtse Heuvelrug, hemelsbreed maar 15 km van Amersfoort vandaan. 'Dit zou wel eens het enige moment kunnen zijn dat ik zo dicht bij Amersfoort ben', dacht ik bij mezelf. Wie hoeft er immers ooit in Amersfoort te zijn?

Maar voor een bezoek aan KAdE kun je best omrijden, want het is een heel mooi etablissement. Je Museumjaarkaart is er misschien niet van nut, het is namelijk een Kunsthal en geen Museum, maar voor de toegangsprijs krijg je niet alleen een flink pak folders en plaatjes (zie foto) maar ook een erg mooie collectie miniaturen (de naam Märklin verwijst naar het bekende modelspoorbanenmerk), schilderijen, foto's en films.

De vele boekjes die ik kreeg, zelfs met mooie klemmetjes eraan!

Voor de expositie was een aantal kunstenaars gevraagd een miniatuurwereld (zeg maar een Märklin-wereld) te creëren, en dat past helemaal in mijn straatje. Ik maak nu een soort diorama's/modellen van kamers of ruimtes, met kamerplanten natuurlijk. Deze kunstenaars hadden allemaal een heel verschillende opvatting, maar het was erg geestverruimend om de mogelijkheden voor 'miniatuur'-werken te zien. Door de modelwerelden reed ook een treintje met een camera erop, en hoewel het leuk was om de werelden vanuit een soort miniatuurmensperspectief te bekijken vond ik het feit dat alles met veel liefde in miniatuur was uitgevoerd het mooist, en dat gaat in een kikvorsperpectief verloren omdat alles dan juist weer op levensgrote schaal lijkt te zijn.

Op de eerste verdieping hingen allerlei soorten werken die op een andere manier iets met het thema te maken hadden, zoals schilderijen van Borremans waarin een aantal nondescripte figuren zich op een te klein landschap met microscopisch kleine huisjes bevinden. En een prachtige film van Hans op de Beeck waarin in een minuut of 20 de ene na de andere modelwereld voor de camera wordt opgebouwd om vervolgens weer te worden omgebouwd in een andere ruimte of wereld. Alles kan, want er zijn geen mensen in. Een ruimte die eerst nog een ziekenhuiszaal is, verandert binnen een paar minuten in een zee met een schitterend verlicht cruiseschip. Kijk, daar hou ik van!

De plaatjes heb ik nog niet, want ik heb mijn rolletje nog niet ontwikkeld. Maar de expositie is er nog tot 8 januari. Voorproefjes vind je natuurlijk op de site. Ik heb trouwens nog een heleboel prachtige werken niet besproken. Het was bijna teveel voor 1 keer. Zo zie je maandenlang overwegend saaie dingen, en zo zie je ineens op 1 plek alleen maar fantastisch werk. Nu moet ik vast weer een tijdje op een houtje bijten. Of zelf die te gekke shit maken natuurlijk, en daar ben ik druk mee bezig.

De kamerplanten die ik de laatste tijd echt OVERAL tegenkom, en die ik als een soort 'staple'-kamerplanten (wie helpt me, ook in het kader van mijn dagelijkse baan als vertaler, aan een goede, bruikbare vertaling van de Engelse uitdrukking 'staple something something' of bijv. 'wardrobe staple'?) ben gaan beschouwen, het fundament van de Nederlandse kamerplantencultuur, zijn deze:

Drakenbloedboom (Dracaena Janet Craig)

Drakenbloedboom (Dracaena-varianten)
Ficus (allerlei varianten, het blijkt dat bijna alle grote kamerplanten een soort ficus zijn, al lijken ze helemaal niet op elkaar)
Anthurium

Wat deze planten met elkaar gemeen hebben is dat ze allemaal uit gebieden komen waar de meeste Nederlanders nooit komen, dat ze goed tegen verwaarlozing kunnen en dat ze luchtzuiverende eigenschappen hebben. Dat laatste wordt vooral vaak genoemd als men de planten aanprijst voor op kantoor. De planten die ik net noemde zie je ook inderdaad in ELK kantoor, in ziekenhuizen, vakantieparken, zwembaden, bowlingbanen, ziekenhuizen, ik zie ze letterlijk overal. En ik denk dat de meeste mensen niet weten wat voor planten ze in huis hebben. Vreemd, maar grappig.

Geraniums zie je natuurlijk ook in veel vensterbanken, maar toch vind ik het geen echte kamerplanten. Een aantal argumenten voor dit standpunt: ze kunnen ook buiten staan, ze hebben bloemen (de archetypische kamerplant heeft dat voor mij niet), ze moeten verzorgd worden, ze zijn inheems, of in ieder geval niet zo exotisch als de bovenstaande plantengeslachten. Daar komt bij dat ik geraniums wel prachtig vind, op elke manier, en de standaard huiskamerplanten eigenlijk alleen maar mooi van lelijkheid.

Anthurium of Flamingoplant

Een jury met vertegenwoordigers uit de wetenschap en praktijk kozen de Flamingoplant tot Bureauplant van het jaar 2010, zo werd woensdag bekend.

Ficus alii

Naam: Ficus Alii

Soort: kantoorplant en kamerplant

Toepassing: directiekamers, entrees, wachtkamers

Veel mensen gebruiken deze plant ook als huiskamerplant, maar dit is blijkbaar een vergissing.

Exhibition report (June 3 - 5, 2011)

Het was geen stukje cake, deze tentoonstelling van ons. Twee weken lang hebben we ons moeten verhouden tot een bouwvallig stinkend oud kantoorgebouw vol glaswol, kapotte liften, chagrijnige eigenaars en elkaar. En dan was er nog ons werk, waar het om begonnen was. Op vrijdag 3 juni culmineerde dit in een spetterende beoordelingsavond met drank en cadeautjes en praktisch slaapwandelende, maar zeer tevreden studenten. De inzet van de docenten, die een uur of 6 achter elkaar gedwongen waren ons werk grondig en inhoudelijk te bestuderen, was ook niet mis.

En de dagen daarna mochten we onze naasten verwelkomen, en die waren dan ook goed vertegenwoordigd. Het was druk en gezellig, en hopelijk voor iedereen de moeite waard

Deze plaatjes geven een indruk van mijn hoek, een beetje egoïstisch maar in al het stress- en feestgedruis was ik een beetje vergeten om ook foto's van anderen te maken.

Project met kamers loopt nog steeds, plus een blurbje voor moi-meme

 
Dit werk is geen werk, want het wordt een deel van een tweeluik. Eigenlijk is wat ik nu doe dus net zoiets als de helft van een schilderij laten zien, maar dat kan me allemaal niks schelen. Het tweeluik geef ik niet prijs. Daarvoor zou de geïnteresseerde lezer eventueel tussen 3 en 7 juni naar de Ruimtevaart, Loosduinseweg 9, Den Haag kunnen komen. Wees gerust, er zal meer werk zijn, ook van andere kunstenaars zoals misschien wel deze dame, en deze, en deze jongeheer (weinig plaatjes, maar ook hij maakt beeldende dingen), en deze.


Dus: vanaf 3 juni t/m 7 juni collectieve presentatie van werk van de tweedejaars Beeldende Kunst Deeltijd van de KABK (dat ben ik dus ook!) in de Ruimtevaart, Loosduinseweg 9, Den Haag. Bel of mail voor meer info, maar misschien nog niet meteen want ik weet er ook nog niet zo veel over.

Activiteiten

Ik was twee weken terug te vinden in Amstelveen om mijn voltooide gebreide huis voor dit project af te leveren. Ik kreeg gelijk alle spullen voor een tweede huis mee, want Stephanie had nog lang niet genoeg huizen bij elkaar. In het pittoreske Amstelveen werd dat weekend ook de Open Atelierroute gehouden, dus dat pak je dan even mee. Op aanraden van Stephanie zelf ging ik lang bij het atelier van Sharon van den Berg, en dat was een wijs besluit. Haar atelier was mooi, en haar werk sprak me enorm aan. Ze blijkt ook op de KABK te hebben gezeten.

Ik heb deze keer eens geen zin om over het werk te praten, ik vind het duidelijk genoeg zonder gewauwel van mij ter uitleg.

In de trein met kokette schreeuwende acteurs

De afscheidsavond op school ontaardt uiteraard weer in beschonken openhartigheid, roken op verboden plekken, en een gebrek aan motivatie om het pand te verlaten. Maar mensen gaan op een bepaald moment toch weg, soms na het signaal van een kookwekker, soms uit eigen beweging. De student loopt naar het station dat al jaren wordt verbouwd, schijnbaar zonder erg veel resultaat, betreedt de trein en heeft de coupé geheel aan haarzelf. Na tien minuten aan onsamenhangende gedachten stapt de student geschrokken weer uit de trein, graaiend naar haar ov-chipkaart, beent het hele perron weer af om hem voor de paal langs te wapperen en keert terug naar de coupé, die ze nog steeds aan haarzelf heeft.

Maar dan komen de vijf acteurs binnen, de geur van het podium nog uitwasemend. De student kent de geur omdat ze zelf wel eens naar een toneelstuk gaat, en ze associeert hem nog wel een beetje met die tijd dat ze in het theater ook haar eigen roeping zag. Die tijd is voorbij, geen vuiltje aan de lucht. Maar die acteurs...

Het zijn een man van in de 50, die met bepaalde programma's op tv wel een redelijk bekende kop heeft gekregen, een niet erg opvallende jongen van begin 20 die zijn gretige luisteraar is, een meisje van begin 20 die net niet zo knap en bijdehand is als het andere meisje van begin 20 (artistieke haardracht, oude omavestjes met gouden sluitingen, de obligate zwarte gymschoentjes onder de taps toelopende pantalon) en een jongen van halverwege de 20 van wie je je door zijn uiterlijk wel moet afvragen of hij misschien dankzij iets anders zijn fantastische spel op het podium terecht is gekomen.

De geringschattend kijkende Fries-Groningse dichter-schrijver

Het blijkt dat voor acteurs de show nog niet over is als het doek valt, getuige de luidkeelse, pijlsnel op elkaar afgevuurde, clichématige gevatheden waarvan de tenen van de student krom gaan staan. De student leest een boek dat vele malen grappiger is dan de aandachtsgeile vaklui met hun lekker speelse zak chips en blikjes bier, maar durft niet om de grappen van de droogkomische Fries-Groningse dichter-schrijver die ook muziek maakt te lachen, uit angst dat de acteurs zichzelf de lach zullen toe-eigenen, zoals ze zich ook de treincoupé hebben toegeëigend. Toch krullen de mondhoeken van de student onvermijdelijk omhoog om het taalgebruik van een van haar lievelingsartiesten, de Fries-Groningse dichter-schrijver die ook muziek maakt dus. De acteurs letten er gelukkig al niet meer op, zal wel door de vierde muur komen.

---

Weer een kamer.